30.01.2014

Whose homeland?

vragen

Woord tegen woord

 

Van alle woorden zijn de onze de zwakste,

al liggen zij ontegensprekelijk in de mond.

Niemand verhoort ze, niemand verkracht ze.

Zij kussen de sterren, zij hebben geen grond.

 

Andere woorden bewegen armen en benen,

vullen schedels, ontsteken de keel.

Een mes in de rug kan vertaald als een streling,

een schop in de buik als noodzakelijk verkeer.

 

Het andere woord rijmt niet, het bewijst zonder meer

dat de werkelijkheid strookt met uw krant.

Het drukt op uw ogen, de startknop van uw tv,

en licht op. Het maakt ons duister en bang

 

Charles Ducal

Dichter des vaderlands

Brussel, 2014

20:54 | Commentaren (0) | Tags: vragen

23.04.2009

We tested and didn't find any significant problems.

Never a Dull Moment..

Er zijn dieren

Er zijn dieren die piepen.
Zo zijn ze geschapen, tot piepen.
Hun tieren te iel in de mist.

Er zijn dieren die loeien.
Zo zijn ze geschapen tot loeien.
Hun roepen te rauw in de mest.

Er zijn dieren onhoorbaar.
Scharrelend.

Joke van Leeuwen

Uit
Fladderen voor de vloed
Maarten Muntinga
Amsterdam, 2007

 

09:45 | Commentaren (0) | Tags: vragen

12.08.2008

Mein Kopf ist krank. Ich will weg, weg von alle die Menschen.

Gelukkig niet de verte in.

Zomer

Zomer zie ik, vooraan in de tijd.
Cipressen trekken aan de tuin.
Vader zoemt. Moeder steekt
het ijs vol bessen. Scherend langs
een horizon fiets ik, draai ik
gelukkig niet de verte in.
Daar schrijf ik in een kamer
mij al jaren tegemoet. En alles
vliegt en vlucht als blinkend stof
voorbij – die kant, die kant op

Bernard Dewulf


Uit
Blauwziek
Atlas
Antwerpen/Amsterdam, 2006

 

21:45 | Commentaren (1) | Tags: vragen

04.12.2006

Hoe is het met Bertrand Cantat ?

bertrand cantat [iii]

00:08 | Commentaren (0) | Tags: stormwind, vragen

15.11.2006

Dood [v]

meisje P-SK-A-3611-00

Icarus

 

Tussen Honolulu en de westkust

vlieg ik tussen zon en oceaan,

begrijp ineens hoe alles is,

van waar wij komen en waarheen wij gaan.

 

De kosmos is zeer goed en louter schoonheid,

de mensen zijn misschien een beetje slecht;

ik wil mij voortaan aan het hoogste wijden,

de kleine dingen komen wel terecht.

 

Ik heb het lot, het doel, de zin begrepen,

ik ken mijn taak, ver boven ’t daaglijks brood;

voor de essentie zal ik voortaan leven

de uren die mij scheiden van de dood.

 

Andreas Burnier

 

Uit

Na de laatste keer.

Querido.

Amsterdam, 1981.

 

09.10.2006

Kies maar uit.

Delicia Sampero partieel

Oedipus

 

in de behandelkamer is hij onze gids.

Op zijn geleide wordt wie is versteend

verstikt van woede. Vuur van haat

komt vrij. De loden schuld. De ogen

gaan kapot van afgunst. Razernij.

 

Dat hij zijn moeders blauwe schaduw

kent in elke vrouw wordt waar.

Het bitter huilen, knieën opgetrokken

van verdriet. dat men zo hevig kan

verlangen, en dat niet, dat niet.

 

En wij, aan wie die op de bank ligt

traag geneest, zijn blind voor het begin

van het verhaal. Geen handboek dat vertelt

hoe iemand het zojuist geboren kind

heeft opgetild, op tafel heeft gelegd

en met een hand de voetjes vasthield.

Iemand heeft nagedacht, een priem

gepakt, heeft kracht gezet.

 

Anna Enquist

 

Uit

De gedichten 1991 - 2000

De Arbeiderspers

Amsterdam - Antwerpen, 2000

24.08.2006

Keine kirnbach

 

 

 

Drei Fragen

 

Wenn Liebe

nicht länger mehr sein kann

hört sie dann

wirklich

zu sein auf?

 

Wenn sie

aufhören kann

zu sein

war sie dann

wirklich Liebe?

 

Aber wenn sie

nicht aufhört

kann sie

dann wirklich

nicht länger mehr sein?

 

Erich Fried

 

Uit

Um Klarheit

Gedichte gegen das Vergessen

Wagenbachs Taschenbuch 303

Berlin Mai 2000

19:16 | Commentaren (0) | Tags: vragen

12.11.2005

Dagboek

(…)

 

De vraag is, uiteraard, wat hiermee gewonnen wordt. Wat kan het voor iemand betekenen om, alleen maar voor zichzelf, te schrijven over zijn werkelijke leven? Zinvol zou zijn om daarover bijvoorbeeld in brieven te schrijven aan iemand die het allemaal nog niet weet, maar zelf is men er immers aldoor in levende lijve bij geweest. Wat kan men dan nog aan zichzelf te zeggen te hebben? Of wat kan men zelf beogen met deze vreemde vorm van schrijven, die wel een ‘zeggen aan niemand’ lijkt te zijn? Waarom het leven onderbreken om over het leven te schrijven? Daar lijkt niets mee gewonnen, alleen maar tijd verloren. Waarom niet, zeker voor ongedurige adolescenten, het leven haastig voortzetten, op zoek naar nieuwe ervaringen, nieuwe evenementen, nieuwe intoxicaties? Waarom dit schriftelijk oponthoud binnen het leven zelf?

                             

(…)

 

Patricia de Martelaere

 

Uit

Een verlangen naar ontroostbaarheid

Essays

Patricia de Martelaere en J.M. Meulenhoff bv

1993 Amsterdam

 

 




26.05.2005

Mensen zijn geheimzinnig.

een goede vraag

stelt elk antwoord

in haar schaduw.

 

 

[ischa meijer, de dikke man, 1991]




00:40 | Commentaren (0) | Tags: vragen, man, doorzicht