06.10.2015

Give me a thousand kisses, a hundred more

 

baisser les bras.jpg

Kisses

 

Let us live, my Lesbia, let us love,
and all the words of the old, and so moral,
may they be worth less than nothing to us!
Suns may set, and suns may rise again:
but when our brief light has set,
night is one long everlasting sleep.
Give me a thousand kisses, a hundred more,
another thousand, and another hundred,
and, when we’ve counted up the many thousands,
confuse them so as not to know them all,
so that no enemy may cast an evil eye,
by knowing that there were so many kisses.

 

Gaius Valerius Catullus

04.01.2011

A falling apple obeys a natural law

What an apple do.jpg

Het begin

Jongen, trek een shirt aan.
Je kan niet rondlopen als Adam,
want ik ben Eva niet.
Ik had die appel echt niet
 opgegeten.
Eva trouwens ook niet
als ze had geweten
dat daardoor baren hel werd
en naakt rondlopen gênant.
Maar ze at de appel wel. Dus
jongen trek een shirt aan

Kila&Babsie

Uit
29e Nacht van de Poëzie
Podium | Vredenburg
Utrecht, 2010

 

14.09.2010

Soms streel ik er de wereld mee

Wiens pen.jpg

.

Soms heb ik gelukkige gedachten,
Gedachten, plotseling gelukkig, in gedachten
En in woorden waar ze zich vanzelf in losmaken…

Na het schrijven, lees ik…
Waarom heb ik dit geschreven?
Waar heb ik dit vandaan gehaald?
Van waar is dit  tot mij gekomen? Dat is beter dan ikzelf…
Zouden wij op deze wereld niets dan pennen zijn met inkt
Waarmee iemand waarachtig schrijft wat wij hier krassen?..


Fernando Pessoa


Vertaling August Willemsen

Uit
Gedichten
De Arbeiderspers
Amsterdam, 1978

05.04.2010

Wiens moeder?

Jong door zon en wind getekend

Mirjam

Men heeft mij toegedekt met duizend namen
door eeuwen vroomheid en ontzag bedacht,
mij op een troon geplaatst, gebrand in ramen,
met milde tonen mijn gezicht verzacht.

Maar Mirjam was mijn naam toen ik nog jong
door zon en wind getekend en getaand
met velen water putte uit één bron
en heuvels wollig van het vee zag staan.

De weelde van een wereld zonder schijn,
een thuis, een man om mee op weg te gaan
en het besef door God bemind te zijn.
Ik ben een vrouw en Mirjam blijft mijn naam.

Patrick Lateur

Uit
Zeven vrouwen
P
Leuven, 1997

 

28.12.2009

Sarajevo Blues for Sanela.

De Tocht


Oorlog

Het is oorlog
en er gebeurt niets –
ik ga de stad in om sigaretten voor ons te bietsen

ik heb jouw geur altijd al gekend
en toch ben je vertrouwder dan ooit –
op koude ochtenden trok je per ongeluk weleens
inderhaast mijn ondergoed aan

in tien jaar zijn we niet zo verbonden geweest
als in deze vijf maanden –
nu loop je de hele dag in mijn trui

je vreugde
over pakketjes hulpgoederen
maken me blij en verdrietig tegelijk

ik vraag me af waar je in godsnaam iedere avond weer
koffie vandaag haalt

er zit geen ruit meer in onze ramen –
late vliegen laten zich niet
de kamer uitjagen


Semezdin Mehmedinović


vertaling Reina Dokter

Uit
Deze deur is de uitgang
Atlas
Amsterdam, 2005

09.10.2009

Naakt

Wiens rechterlijke macht

Hun naaktheid

Aan de voet van de berg
krijgen de zielen
een ivoren kistje
dat zij op hun rug moeten binden.

waarin vlieginstructies
en zonnebrandolie.

Ook wordt hen bij de ingang
van de eeuwigheid altijd
schielijk een ochtendjas aangereikt:

hun naaktheid zou de engelen
maar van het werk houden,
de rechterlijke macht beïnvloeden.


L. F. Rosen


Uit
Doorwaadbare plaatsen.
Van Oorschot.
Amsterdam, 2004.

 

18.03.2009

Lust met gretige borsten

Gretig

Kooklust

Met gretige borsten staat begeerte aan het aanrecht
zoent het zaad uit tomaten, kijkt naar het zwellen
van beslag onder vochtig doek. Haar hand liefkoost
de haas van een jonge stier, zijn zoekende tong
is gemaakt voor de hare, verzaligd streelt ze
zijn ballen de pan in. Hartstocht
is een keukenprinses met een aanraakbare huid,
donzig als deeg, geurig als boter, een weerloze
van bot bevrijde eend die naakt wil zijn
als een olijf in olie, een perzik op sap.
Ze wil zich ontleden op het hakblok, betast worden
door gulzige vingers en gloeiend verslonden.
Een vis zijn, zwemmend in roomsaus
gewiegd, gekend, begeerd, genoten.

Marjoleine de Vos

Uit
Zeehond graag
Van Oorschot,
Amsterdam, 2000

19.12.2008

ce fameux jour où tout alla mal

Laten we zacht zijn
 

Zwerversliefde

 

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind -
want, o de maatloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie' in de oude wind.

O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet
het trotse hoge woord van liefde spreken,
want hoeveel harten moesten daarom breken
onder de wind in hulpeloos verdriet.

Wij zijn maar als de blaren in de wind
ritselend langs de zoom van oude wouden,
en alles is onzeker, en hoe zouden
wij weten wat alleen de wind weet, kind -

En laten wij omdat wij eenzaam zijn
nu onze hoofden bij elkander neigen,
en wijl wij same' in 't oude waaien zwijgen
binnen een laatste droom gemeenzaam zijn.

Veel liefde ging verloren in de wind,
en wat de wind wil zullen wij nooit weten;
en daarom - voor we elkander weer vergeten -
laten wij zacht zijn voor elkander, kind.

 

 

A. Roland Holst

 

 

Uit

Verzamelde Gedichten

Bert Bakker/ Van Diskoeck

Den Haag/Bussum 1971

28.10.2008

Nathalie

nathalie
 

Torn

I thought I saw a man brought to life
he was warm he came around like he was dignified
he showed me what it was to cry
Well you couldn't be that man I adored
you don't seem to know - or seem to care what your heart is for
I don't know him anymore
there's nothing where he used to lie
my conversation has run dry
that's what's goin' on
nothing's fine

I'm torn
I'm all out of faith, this is how I feel
I'm cold and I am shamed
lying naked on the floor
illusion never changed
into something real
I'm wide awake and I can see the perfect sky is torn
you're a little late
I'm already torn
so I guess the fortune teller's right

I should have seen just what was there and not some holy light
but you `crawled beneath my veins and now I don't care, I have
no luck
I don't miss it all that much
there's just so many things
that I can't touch
I'm torn
there's nothing where he used to lie
my inspiration has run dry
that's what's goin' on
nothing's right I'm torn...


Natalie Imbruglia


Released
October 27, 1997
Produced by Phil Thornalley, written by Ednaswap and mixed by Nigel Godrich (Radiohead)

 

19.10.2008

Je droeg die morgen een hart van nat gras.

 in dat licht zagen we

Glinsteren

Maandagnacht was ik op straat
Feitelijk was het al dinsdag
De grachten glinsterden
En ik glinsterde terug

De eerlijkheid gebiedt: in m’n eentje
Was ik niet, maar ook zij met wie ik was
Glinsterde moeiteloos
En zo gingen we naar huis

Zij naar het hare, ik naar het mijne

En soms denk je dan: was het maar anders
En een andere keer: zo hoort het
En soms: het dondert niet, ik hou van haar


Martin Bril

Uit
Verzameld werk
521
Amsterdam, 2002

03.08.2008

Wat kan ik anders doen?

Merci, mon dieu

 

(…)

Eigenlijk had ik moeten stoppen met schrijven, want het zat me mee, maar zij had gelijk, ik kon het niet laten naar andere vrouwen te kijken.

Het gaat niet alleen om seks, het gaat erom wat seks kan betekenen, de gedachte aan seks, een vreemd lichaam, alsof je de vreemdheid ervan zou kunnen delen door erin binnen te dringen. Alsof het vreemde lichaam een portaal kon zijn, een doorgang naar een ander leven.

(…)


Jens Christian Grøndahl


vertaling Gerard Cruys

Uit
Piazza Bucarest
Gyldendal
Kopenhagen, 2004

 

17.12.2007

Waar moet je je aan vastklampen?

Before that wife of you returns


Fuchsia’s

De ramen zien uit op de diepte.

Zich vastklampen, aan wat?

Er is geen god
Voor vallende sterren,

Er is geen vergiffenis
Voor zoveel eenzaamheid

En de ziel kan zo laag vallen
Zonder dat een blad gaat trillen.


Fuchsias

Les fenêtres s’ouvrent sur l’abîme.

A quoi se raccrocher?

Il n’y a pas de dieu
Pour les étoiles filantes,

Il n’y a pas de pardon
Pour tant de solitude

Et l’âme peut tomber si bas
Sans qu’une feuille ne tressaille


Maurice Carême


Vertaling Koen Stassijns

Uit
Ceci n’est pas une poésie
[Uitgeverij Atlas – Amsterdam/Antwerpen 2005]

01.06.2007

Geen blaar die floddert.

fanny valette

.

 

Het liefste wat ik heb is elf geworden.
Feestje. Daarna ging het liefste wat ik heb
naar huis met het liefste wat ik had.
Het kleine meisje met het grote.
Ik met mezelf. Zo vrolijk.

 

Want het is goed om ooit
iets te hebben gehad.
Het is beter dan nooit
iets te hebben gehad.

 

 

Herman de Coninck

 

Uit

Enkelvoud

De Arbeiderspers

Amsterdam, 1991

11.05.2007

Een goddelijke schaamte.

017

Gods show

 

In de parkeergarage weergalmt oneven

getik van de gebroken naaldhak. En

plink-plonk stuiteren parels van mijn halssnoer.

Ik buk en kruip op knieën van nylon

 

over de vloer, over zilveren stippen

platgetreden klonten kauwgom,

vind een kermishobbelpaard, en zoek,

nu in galop, naar mijn verloren tijd,

 

krabbel hier en daar wat in de vaart

aan mijn memoires. Herinneringen zijn

rond en reëel, maar taal is als film,

vol van montage. De logica van

 

wie ik ben, loopt via zakspiegeltjes,

via studiolampen en regisseurs,

van wie niemand namen kent

 

 

Jannah Loontjes

 

Uit

Het ongelooflijk krimpen

Prometheus

Amsterdam, 2005

09.03.2007

Wat een lippen.

fanny valette

Lippen

 

Wil lippen

met de lippen

 

Wil weten

de lippen

 

Wil lezen

de lippen

 

Wil levende

lippen lezen

 

Harig of kaal

dat maakt niet uit.

 

Tjitse Hofman

 

 

Uit

Kutgedichten

Passage

Groningen, 2004

21.12.2006

Lucia [iii]

lucia naar r

(...)

 

Het was de deur van het washok. Toen ik die net ver genoeg geopend had om binnen te kunnen glipppen, zag ik de grote koperen wasketel, tobben en emmers, wasbord en de wasstamper, en ik rook de frisse geur van gewassen goed. Aan de waslijnen hingen witte beddenlakens. Er waren twee grote ramen, maar het rooster ervoor was zo met zijn wijnranken bedekt dat ze niet veel licht doorlieten. Alles was gehuld in een groene schemering.

 

Lucia stond me al op te wachten. Ze stond aan de andere kant van de ruimte en hield haar vinger tegen haar lippen, ik zei niets en verroerde me niet. We keken elkaar aan, toen bukte ze zich, pakte met beide handen de zoom van haar rok, tilde die op en liet me haar geslacht zien. Ze knikte me bemoedigend toe en ik begreep wat ze bedoelde, ik maakte mijn riem en de knopen van mijn korte broek open, stroopte hem met mijn onderbroek naar beneden en richtte me op. Mijn geslacht was nog nooit stijf geweest en werd het ook nu niet. Anders dan Lucia had ik ook nog geen schaamhaar. Maar ik stond er met een verhit hoofd en bonzend hart bij, en met een verlangen dat me totaal in zijn macht had, ook al wist ik niet waarop het zich richtte.

 

We stonden even roerloos tegenover elkaar. Toen begon Lucia te glimlachen, liet met de rechterhand haar rok los en kwam naar mij toe. Met de linkerhand bleef ze haar rok vasthouden, en ik kon dus nog steeds een beetje naakte buik en een naakte dij zien, en haar geslacht, en ik wist niet of ik daarnaar moest kijken of naar haar gezicht, waarin ik iets vond dat even opwindend was als haar naaktheid. Toen ze bij mij was, pakte ze met haar rechterhand mijn hoofd, drukte kort haar mond op de mijne en liet haar lichaam heel even langs de mijne glijden. Toen draaide ze zich om en verdween door de andere deur het huis in, voordat ik weer bij mijn positieven was. Ik hoorde haar de gang door rennen en de trap op, en ik hoorde een deur opengaan en dichtslaan.

 

Bernhard Schlink

 

 

Uit

Die Heimkehr

 

[De thuiskomst]

vertaling W. Hansen

Cossee bv

Amsterdam, 2006

14.12.2006

Borrelend verkennen

deborah francois [iv]

Zwijgen

 

Het breekbaar zwijgen in je stem
verraadt onzekerheid over wie ik
voor jou ben, hoe ver jij in mijn tuin
kan wand'len of verdwalen.

 

Paden zijn nog onbedekt
met stappen van ons samen.
Ze vernauwen zich soms ongemerkt
of maken brede omwegslagen.

 

Tussenwegen die jij zoekt bestaan
in jouw route ingekleurd tot zwart.
Ik zwerf langs starend water, verwonderd
als de bron en jij elkaar ontmoeten

 

Borrelend verken ik jou.

 

Annette van den Bosch

 

Uit

Handzaam geaard

Digitalis

Utrecht 2002

06.12.2006

In zoenen gekleed - Pocałunki ubrana

poca

.

.

in giftig gegons

w jadowitym brzęku

in het geruis van gras

w szeleście traw

in de onhandige vleugels van een bij

w niezdarnych skrzydłach pszczoły

woont de liefde

miłość mieszka

 

in zoenen gekleed

pocałunki ubrana

als een boom in druppels

jak drzewo w krople

groei ik

rosnę

 

en als ik denk aan jou

i gdy myślę o tobie

dan is het

to tak

alsof een vlinder fladdert in mijn hand

jakby motyl trzepotał w dłoni

gevangen en blind

uwięziony i ślepy

 

en de tijd

a czas

buiten mij klaar voor de sprong

przyczajony poza mną do skoku

houdt in zijn voelhoorns een strootje

trzyma w wąsach źdźbło

de dag van vandaag

dzisiejszy dzień

 

 

Halina Poświatowska

 

vertaling Karol Lesman

 

Uit

Heb medelijden, tijd.

Plantage,

Leiden, 2003.

 

 

05.12.2006

Gehurkt en stil

gehurkt [iv]

.

 

Je hebt

veel minder

nodig

wanneer je

 stiekem met 3

schoolvriendinnen

in de schuur

licht uit

gehurkt en stil

1 joint

doorgeeft

gekocht van die

mooie jongen

die 2 klassen

hoger zit

 

loesje sign

 

Uit

Scheurkalender 91

Stichting Vrienden van Loesje

A. W. Bruna Uitgevers BV

Utrecht, 1990

 

11.10.2005

 Allemaal

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(…) Eigenlijk had ik moeten stoppen met schrijven, want het zat me mee, maar zij had gelijk, ik kon het niet laten naar andere vrouwen te kijken.

 

Het gaat niet alleen om seks, het gaat erom wat seks kan betekenen, de gedachte aan seks, een vreemd lichaam, alsof je de vreemdheid ervan zou kunnen delen door erin binnen te dringen. Alsof het vreemde lichaam een portaal kon zijn, een doorgang naar een ander leven.

 

Jens Christian Grøndahl

 

Uit

 

Piazza Bucarest

 

[Gyldendal, Kopenhagen 2004]

 

vertaling Gerard Cruys



16.07.2005

Non agamus

 

 

 

 

 

 

 

 

 

07/14

 

in de vroege morgen beweegt het beeld

opmaak en opwachting

aankijken en gewaarwording

een windvlaag die streelt.

 

zij die niet meer zijn

gedenken met een woord

herdenken met een bloem

even aandacht voor wat gloort.

 

de banden die bestaan

vertalen en bekrachtigen.

de harten machtigen

liefde en doorgaan.

 

het voorgenomen huwelijk aangegaan

de genegenheid en liefde thans

een luisterrijke cadans

nabij en ver van eigenwaan

 

J. L. Shevek

 

Uit

Onontgonnen werk


04.04.2005

Onderweg

Mijn moeder is mijn naam vergeten

Mijn moeder is mijn naam vergeten,
mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?

Noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.

Voor wie ik liefheb, wil ik heten.

 

Neeltje Maria Min

Uit: 'Voor wie ik liefheb wil ik heten', uitgeverij Bert Bakker