17.09.2006

In memoriam Oriana Fallaci

 

 

WINTER IN HET ZUIDEN

 

ik stelde me de wind voor

zonder struiken en bomen

en de zon zonder onze huid

 

toen zag ik je lopen met je armen

van je lichaam vandaan alsof

je de aarde zou gaan verlaten

alsof je de wind probeerde

 

achter de bergen moest in de verte

de zee ergens zijn

maar we zagen haar niet

 

en ik dacht dat alles zo hoorde

het innige blauw van de lucht

en onze purperen schaduwen

over de sneeuw

 

Miriam Van hee

 

Uit

Achter de bergen

De Bezige Bij, Amsterdam 1998

 

INVERNO AL SUD

 

m'immaginavo il vento

senza cespugli né alberi

e il sole senza la nostra pelle

 

poi ti vidi camminare con le braccia sciolte

dal tuo corpo come se tu volessi

lasciare la terra

come se tu volessi provare il vento

 

dietro alle montagne ci doveva essere

da qualche parte il mare lontano

ma non lo vedevamo

 

e pensai che tutto andava bene così

l'azzurro intenso dell'aria

e le nostre purpuree ombre

in moto sulla neve

 

Miriam Van hee

 

Vertaald door Monique Jacqmain

 

 

 

14:49 | Commentaren (0) | Tags: sterven, fallaci

20.11.2005

Verloren liefde

De dood van een liefde is als de dood van een geliefde persoon. Hij laat dezelfde pijn achter, dezelfde leegte, dezelfde weigering om je bij die leegte neer te leggen. Zelfs als je hem verwacht, bewerkstelligd, gewild hebt uit zelfverdediging of gezond verstand of behoefte aan vrijheid – als hij komt voel je je invalide. Verminkt. het is of je maar één oog, één oor, één long, één arm, één been, de helft van je hersens over hebt en je doet niet anders dan je verloren helft van je zelf voor de geest roepen: hem of haar met wie je je heel voelde. Terwijl je dat doet denk je niet eens meer aan zijn fouten, de kwellingen die hij je aan deed, het lijden dat hij je oplegde. De weemoed maakt dat je een waardevol, zelfs buitengewoon mens herinnert, een weergaloze schat, en het heeft geen zin jezelf voor te houden dat het tegen alle logica ingaat: dat het een belediging van de intelligentie en een vorm van masochisme is. (…)

 

Daarna gaat het, langzaam maar zeker, over. (…)

 

Maar op je ziel blijft een ontsierende kras achter, een bezoedelende blauwe plek, en je merkt dat je niet meer de man of vrouw bent die je was vóór de rouw. Je energie is afgenomen, je nieuwsgierigheid verzwakt en je vertrouwen in de toekomst gedoofd omdat je ontdekt hebt dat je een stuk van je leven hebt verspild dat niemand je zal vergoeden.

 

En dat is de reden waarom je ook een liefde die reddeloos kwijnt nog verpleegt en waarom je probeert haar te genezen. Dat is de reden waarom je, zelfs als ze in coma ligt te zieltogen, het moment dat ze de laatste adem uitblaast probeert uit te stellen: je houdt haar vast en smeekt haar in stilte nog een dag, nog een uur, nog een minuut te blijven leven. Dat is ten slotte de reden waarom je, ook als ze ophoudt met ademen, aarzelt om haar te begraven of zelfs tracht haar weer tot leven te wekken. Sta op Lazurus, en wandel. (…)

 

(Hoofstuk 4,3)

 

Oriana Fallaci

 

Uit

Insciallah

Milano 1990 R.C.S. Rizzoli Libri S.p.A.

 

vertaling Thomas Graftdijk

Insjallah

Amsterdam 1992 Uitgeverij Bert Bakker

 



12:28 | Commentaren (0) | Tags: fallaci, liefde