24.10.2007

Wallebakken. Vaneigens, verstade?

Anvers dito zakken ii
Everlovin’ Ol’ Antwerp

zullen we samen
wat gaan kuieren
door de rosse buurt?

daar zitten achter glas
jouw seksegenoten
geëksploiteerd door de mijne.

en staan uren later de rijen
plastic vuilnisemmers en dito zakken
dag te worden.


al niet veel beter
dan waarvoor hier savonds zo vlijtig
gekomen wordt.


Gust Gils

Uit
Onzachte landing
De Bezige Bij
Amsterdam, 1979

20:00 | Commentaren (0) | Tags: anvers, antwerpen

17.10.2007

Languit vallen in het licht.

Sereen of Plioceen
Middelheim

Alles is voorbij. Dit is wat was.
Het heden is hier enkel op bezoek.
En of het dit en of het dat, luidt het beleefd verzoek.
Het heden wordt hier kort gehouden als het gras.

Zo zou mijn leven zijn geweest, als en indien:
wat niet meer is, staat hier genummerd uitgehouwen.
Zo wou ik mijn gemis graag overzien.

Sereen. dat is hoe een steen
zich voelt als hij ineens met nog een andere steen
van Henry Moore blijkt te zijn, of uit het Plioceen.


Herman de Coninck

Uit
De gedichten
De Arbeiderspers
Amsterdam/Antwerpen, 1998

20:00 | Commentaren (0) | Tags: anvers, antwerpen

27.08.2007

Ziehier een dame.

ellentendamme03

Het  jaar van de vrouw

 

Voor Voni, bless her soul

 

 

de man is doktrinair

en agressief en hatelijk

en kijk ook op dit gebied

is de vrouw erin geslaagd

 

haar verloochende heer en meester

niet enkel te evenaren

maar hem zelfs bij momenten niet onaardig

de broek af te doen

 

de spreekwoordelijke wel te verstaan

want van de letterlijke ontbroeking

die hij natuurlijk verkiezen zal

 

komt niet in huis. heeft niet een vrouw gezegd:

als onze machtige kut het wil

slaat zijn hele raderwerk tilt!

 

 

Gust Gils

 

Uit

Mijn plichtvergeten werk

De Bezige Bij

Amsterdam, 1994

20:15 | Commentaren (0) | Tags: anvers, antwerpen

13.08.2007

Ziehier geen dame.

Gust Gils

reismomenten (italië)

 

goed. zij hadden dus

venesië gezien nee

het was napels

 

en nu maar sterven

 

Gust Gils

 

Uit

Levend voorwerp

De Bezige Bij

Amsterdam, 1969

20:01 | Commentaren (0) | Tags: anvers, antwerpen

26.06.2007

Zinsverrukkender dan die ik betaalde.

nauwgezet

 

 

 

Intensief

 

Diepgaand

 

 

Minutieus

 

Grondig

 

 

Hoe vaak heeft hij in zijn verleden

 

Zo’n wijnstorm uitgereden

 

 

Vergaand

 

Diepgravend

 

 

Nauwkeurig

 

Precies

 

Gewetensvol

 

Plichtsgetrouw

 

J.L. Shevek

 

Uit

Onontgonnen werk

 

22:18 | Commentaren (0) | Tags: anvers, antwerpen

09.06.2007

Het mikpunt van een vreemde achterdocht

bij jou iv

De ballade van als dan

 

Ik dacht dat wat je zei

- jij hoort bij mij

was mooi geweest –

en buig me naar je toe,

maar hoe ik me ook

hou, in jouw geval

noem ik het horten

van je adem de ballade

van als dan: ik ken er

onderhand de stilte

van – het is haast

dodelijk hoe jij naar

woorden zoekt als je

wil zeggen: dichterbij

 

Bart Moeyaert

 

Uit

Nacht van de Poëzie

Vredenburg Utrecht

Utrecht, 2007

21:30 | Commentaren (0) | Tags: anvers, antwerpen

29.04.2007

Koningsblauw

Koningsblauw-Klein2

Narkissos

 

‘Een oude verpleegster verzorgt

bij gebrek aan zieken jarenlang

zichzelf als een ongeneeslijke wonde.’

Dit is een zin die ik graag zeg.

Ik druk mij uit in zeer verfijnde zonden.

Ook drijf ik dikwijls rond

in boot van het woord ‘beminnnen’.

Ik proef mijn gevoelens

als pralines.

 

 

Herman de Coninck

 

Uit

De gedichten

De Arbeiderspers

Amsterdam - Antwerpen, 2000

10:15 | Commentaren (0) | Tags: anvers, antwerpen

31.10.2006

Geen gedachtenstreepjes

sourbrodt1

Droomfuga

 

Het is een binnenplaats met gras.

daar heb in de kou staan lezen,

jaren dat mijn boek niet uitgelezen was.

 

Ik heb zoveel gezwegen.

Ik ben een kind gebleven,

weerspiegeld in een waterglas

 

 

Maurice Gilliams

 

 

Uit

Verzamelde gedichten.

Meulenhoff.

Amsterdam, 2000.

 

10.10.2006

Zelfs een poes

blootsvoets maar waar

Buurvrouw

 

Van elkaar eten,

waarmee zijn we bezig.

Een geur voert het aan;

wasgoed, warm eten,

gras vers gemaaid.

Geluid; haast vergeten

gekakel geblaat,

geschuur van de bezem.

Haar fiets, die even

aan het hek blijft staan.

Onweerswolk. Regen.

Haastig gehaald:

tuinstoelen, speelgoed.

Maan. Open ramen,

hoor maar, de piano,

Mozart, een kleine sonate.

En later, de lokroep:

Kom, poes! Kom, poes!

melkwit, blootsvoets,

een schim in de boomgaard

 

Aleidis Dierick

 

Buurvrouw

Inzending poëzie wedstrijd 2001

J.M. Meulenhoff, Amsterdam

09.10.2006

Kies maar uit.

Delicia Sampero partieel

Oedipus

 

in de behandelkamer is hij onze gids.

Op zijn geleide wordt wie is versteend

verstikt van woede. Vuur van haat

komt vrij. De loden schuld. De ogen

gaan kapot van afgunst. Razernij.

 

Dat hij zijn moeders blauwe schaduw

kent in elke vrouw wordt waar.

Het bitter huilen, knieën opgetrokken

van verdriet. dat men zo hevig kan

verlangen, en dat niet, dat niet.

 

En wij, aan wie die op de bank ligt

traag geneest, zijn blind voor het begin

van het verhaal. Geen handboek dat vertelt

hoe iemand het zojuist geboren kind

heeft opgetild, op tafel heeft gelegd

en met een hand de voetjes vasthield.

Iemand heeft nagedacht, een priem

gepakt, heeft kracht gezet.

 

Anna Enquist

 

Uit

De gedichten 1991 - 2000

De Arbeiderspers

Amsterdam - Antwerpen, 2000

17.09.2006

Een verscheurende keuze

STERVEN TE ANTWERPEN

 

De stenen engel aan de Cathedraal

heft zijn balans te middernacht voor die bezwijken.

Het heir der luizen kraakt. De katten zijken

in kromme gangen waar geen tocht door jaagt.

 

Gelegerd op de terpen van het zwijgen,

ten voeten uit onder een schors van slaap,

het strottenbloed gestremd, de schedel kaal

geplukt, stinken de Hanen van het lijden.

 

Hier gaan de kralen van de rozenkrans verloren ;

van huid en haar geen raadsel overblijft

waar ledigheid in ledigheid wil wonen.

 

Het huis van kamers en de stad van straten :

ai, laat de klok met rust. Telt goud, drinkt wijn.

Het vuil rot ondergronds. Bidt niet voor het geraamte.

 

 

Maurice Gilliams

 

Geschreven in 1953

 

Uit

Verzamelde gedichten

Meulenhoff/Poëziecentrum, Amsterdam/Gent 1993

Toernee General

PÉRIR À ANVERS

 

Debout contre la Cathédrale, on voit l'ange de pierre

peser l'âme des moribonds. Douze coups jaillissent.

Crissement d'une horde de poux. Les chats pissent

dans les couloirs tortueux privés de courants d'air.

 

Les Coqs de la souffrance, on les a étirés

de pied en cap sous une écorce de latence,

et leurs gosiers figés, leurs crânes pelés,

éveillent la puanteur sous leur tas de silence.

 

Des grains noirs du rosaire il n'en reste plus un,

pas plus que de la peau, du poil il ne reste un mystère ;

seul le vide dans le vide nous est entièrement commun.

 

La maison pleine de chambres et la ville d'artères ;

ah! laissez en paix les cloches. Comptez l'or, le vin buvez.

La saleté pourrit sous terre. Pour la carcasse ne priez.

 

Maurice Gilliams

 

Traduit du néerlandais par Saint-Rémy

 

L'Hiver à Anvers, suivi de Margheretha-Elizabeth, Georgina, L'Homme dans le brouillard, et de douze poèmes.

Anvers, Librairie des Arts, 1965.

16.12.2005

No words

 

 

 

 

Dit


Verzamel de liefde @ Proxis.comVan alles wat ik schreef
zijn dit het minste woorden.
En tel ze na, het zijn er
nog te veel: zelf hou ik van
mijn mond vol tanden,
het aaien van dit blad, de
woordenschat van mijn
twee handen, het stokken
van mijn adem als ik zeg
dat ik je hier niet kan
vertellen wie of wat ik
voor je ben, omdat papier
me in de weg zit, en ik
het juiste woord niet ken.




Bart Moeyaert


Uit

"Verzamel De Liefde"
















06.06.2005

Paul was niet zijn ding doen voor Marc

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

MARC GROET 'S MORGENS DE DINGEN

 

 

Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem

                                    ploem ploem

dag stoel naast de tafel

dag brood op de tafel

dag visserke-vis met de pijp

           en

dag visserke-vis met de pet

         pet en pijp

    van het visserke-vis

         goeiendag

 

D a a - a g vis

dag lieve vis

dag klein visselijn mijn

 

 

Paul van Ostaijen


00:11 | Commentaren (0) | Tags: antwerpen, dakraam

01.06.2005

Inmiddels de schaamte voorbij.

« (..)

Mensen gebruiken vaak het woord ‹therapeutisch› bij het schrijven.

 

Ik baal nogal van dat woord. Wel merk ik dat heel veel mensen zichzelf voor de gek houden. Als je schrijft zoals ik schrijf, krijg je ook een heel goed inzicht in je eigen donkere, destructieve en lelijke kanten. Op zo'n manier kom je tot zelfaanvaarding.

 

Als ik in de trein die gesprekken hoor en merk hoe hoog die mensen van de toren blazen, dan denk ik: heb je dan geen greintje zelfkennis? Zo veel mensen proberen angstvallig een bepaald beeld van zichzelf hoog te houden. In dat opzicht is schrijven wel therapeutisch.

 

En dat maakt ook dat het begrip ‹schaamte› niet veel meer betekent. Je weet heel veel over je duistere kanten. Die heb je dan een plaats gegeven. Het is aanvaard. Die zelfaanvaarding is bevrijdend. Je moet jezelf ook niet zo verschrikkelijk au sérieux nemen. Ik kan zeggen: ja, inderdaad, ik bén zo. Ik héb die neiging. Punt.»

 

 

Kristien Hemmerechts

in gesprek met Marja Pruis

De Groene Amsterdammer van 23-6-2001



21.05.2005

Bruikleen in een binnentuin

maar ik

de wereld

ik zie

jou

 

rémy zaugg