19.10.2009

Le marasme.

Nuit Blanche Montréal

Najaar

Over het autokerkhof waait een overall,
blauw palmblad boven een modderplas.
In de stilte behagen we ons met weinig

onkruid in de kaalslag van een volkstuin,
een reep ochtendlicht op een klapstoeltje,
spreeuwen dichtbij vochtig schrikdraad.

We leven in een uitgewoond terrarium,
waar vederdistels naar de randen groeien.
Soms denken we aan sterren in het zuiden.


Jan-Willem Anker


Uit
Inzinkingen
De Bezige Bij
Amsterdam,
2005

21:45 | Commentaren (0) | Tags: dakraam

10.10.2009

Palpitations.

"When I think of Monica the possibilities of what could be done with a cigar are endless!"

FookinEll

13:06 | Commentaren (0) | Tags: dakraam

09.10.2009

Naakt

Wiens rechterlijke macht

Hun naaktheid

Aan de voet van de berg
krijgen de zielen
een ivoren kistje
dat zij op hun rug moeten binden.

waarin vlieginstructies
en zonnebrandolie.

Ook wordt hen bij de ingang
van de eeuwigheid altijd
schielijk een ochtendjas aangereikt:

hun naaktheid zou de engelen
maar van het werk houden,
de rechterlijke macht beïnvloeden.


L. F. Rosen


Uit
Doorwaadbare plaatsen.
Van Oorschot.
Amsterdam, 2004.

 

La quotidienneté. Jouer le piano.

08.10.2009

Als hun beider evenbeelden.

Hier lonkt 'n spiegel

Eigentijds

Praat mij niet van eigentijds,
alsof de tijd soms even talmt
om onder ons,
om onze tijd te willen zijn.

Tijd is tomeloos,
is de grote gemene deler
van al mijn momenten,
lacht om het aangemeten keurslijf.

Had ik mijn eigen tijd,
ik zou seconden sparen,
minuten verzamelen,
uren op sterk water zetten.

Maar tijd is tomeloos,
gunt geen respijt,
voert mij mee naar later,
waar ik uit de tijd zal zijn.

Atze van Wieren

Uit
Hier lonkt een spiegel
Bureau Interim
Den Haag, 2001

22:04 | Commentaren (0) | Tags: lauwe thee

The ultimate rubber

 

09:45 | Commentaren (0) | Tags: dakraam

07.10.2009

Anders gesteld.

Welke herfst

Herfst

Het is een land van grijsaards na de zomer,
hier geeuwt de heide in haar gal van zonde;
het bruin der eiken heeft de geur van honden,
het dorp gloeit in zijn klokken van october.

De honig druipt vermoeid in aarde potten
waaraan de handen zich getroost verenen;
en eenzaam duurt ’t gemaal der molenstenen,
’t kasteel staat in zijn grachten te verrotten.

Sterfbedden blinken van het goud der vaderen,
’t is avond en de zonen zien het wonder:
’t geboortehuis dompelt in nevel onder
en jeugd en lief en ’t ál zijn niet te naderen.


Maurice Gilliams


Uit
Verzamelde gedichten.
Meulenhoff.
Amsterdam, 2000
.

09:45 | Commentaren (0) | Tags: lauwe thee

04.10.2009

In for a penny, in for a pound

For that matter is here a level of cuddliness.

21:45 | Commentaren (0) | Tags: meisje

O jij!

Le candeur

Zondag bij de Hesperiden

Je droeg die morgen een hart van nat gras, versneden in
blokjes van klei en braambessen, een iepenstem, borsten van
zacht beukenhout, cashewnoten met afgepelde polen, ietwat
gezwollen tepelhoven, Vooral droeg je die morgen je
zondagse pubis.


Carl Norac


vertaling Jan H. Mysjkin

Uit
Dimanche aux Hespériden
Éditions de la Différences
Paris, 1994

09:46 | Commentaren (0) | Tags: dijen

03.10.2009

Jamming out.

mist from the sea

night of the lemon
 
glittering
mist from the sea
the streetlights grew bigger
a lantern shone in every drop
on my spectacles
we sat out on the balconies
and sliced lemons
threw the slices away
so they covered the street
glittering
eye to eye
in the night
 
Sjón

vertaling David McDuff

Uit
ég man ekki eitthvað um skýin
Mal og Menning
Reykjavík, 1991

12:38 | Commentaren (0) | Tags: en nu

02.10.2009

Zo hoeft u zelf minder in te vullen.

Ik trok haar aan

.

Ik ben in een wereld aanwezig
waarin een toneel
waarop de wereld maar dan niet
uitvergroot ons genoeg interesseert

Ik ben in een wereld aanwezig
die ik wilde aanklagen
maar de klacht groeide uit
tot wat me fascineert en

      Ik trok haar aan

keek door dezelfde ogen

de kleren die koop zijn duur
de waanzin waarin ik me hul
is niet gespeeld

de hand die ik aan mezelf
doet wat mijn hand doet

geen toneel


Tsead Bruinja


Uit
Batterij
Contact
Amsterdam/Antwerpen, 2004

 

09:46 | Commentaren (0) | Tags: en nu

Caetano Veloso - Diana

09:45 | Commentaren (0) | Tags: dakraam

01.10.2009

Geprezen zij uw hartstocht

Bacchus & Ariadne

In virgilii memoriam

Tu, Tityre, lentus in umbra

De noen is broeiend heet en slaapzwaar druilt de klas…
Professor wakkre stem scandeert als klaar kantieken
het zilvrig trippen van Virgilius Bucolieken
‘of nu arcadisch leven in ’t College was…

Want zie! Wit plepum krookt op ’t overlommerd gras
wijl rieten dubbelfluit tierliert een rustig lieken
en ’t heldre bellen klinkt aan lammeren die het rieken-
de gras besnuiven en traag slurpen aan een plas…

Maar Evoë plots schalt uit Mantu’s verten
en ginds, op grof cymbaal, de blij Bacchanten terten,
zwart-trapplend tegen ’t goud der zwavelgele kim,

tot zij in ’t avondrood den heuvelrug oprijzen…
Tityrus fluit zoet voort aan Amaryl zijn wijzen
en, over ’t fluitje, tuurt de Bacchanten schim

Karel van den Oever


Uit
Een onbegrepen lied
Heideland
Hasselt, 1966

 

 

21:45 | Commentaren (0) | Tags: anvers

Die gestundete Zeit in 1953

Portrait of a young women

Herbstmanöver

Ich sage nicht: das war gestern. Mit wertlosem
Sommergeld in den Taschen liegen wir wieder
auf der Spreu des Hohns, im Herbstmanöver der Zeit.
Und der Fluchtweg nach Süden kommt uns nicht,
wie den Vögeln, zustatten. Vorüber, am Abend,
ziehen Fischkutter und Gondeln, und manchmal
trifft mich ein Splitter traumsatten Marmors,
wo ich verwundbar bin, durch Schönheit, im Aug.

In den Zeitungen lese ich viel von der Kälte
und ihren Folgen, von Törichten und Toten,
von Vertriebenen, Mördern und Myriaden
von Eisschollen, aber wenig, was mir behagt.
Warum auch? Vor dem Bettler, der mittags kommt,
schlag ich die Tür zu, denn es ist Frieden
und man kann sich den Anblick ersparen, aber nicht
im Regen das freudlose Sterben der Blätter.

Laßt uns eine Reise tun! Laßt uns unter Zypressen
oder auch unter Palmen oder in den Orangenhainen
zu verbilligten Preisen Sonnenuntergänge sehen,
die nicht ihresgleichen haben! Laßt uns die
unbeantworteten Briefe an das Gestern vergessen!
Die Zeit tut Wunder. Kommt sie uns aber unrecht,
mit dem Pochen der Schuld: wir sind nicht zu Hause.
Im Keller des Herzens, schlaflos, finde ich mich wieder
auf der Spreu des Hohns, im Herbstmanöver der Zeit.


Ingeborg Bachmann

Uit:
Die gestundete Zeit in 1953.
[Werke Band 1]
Piper

09:45 | Commentaren (0) | Tags: bidt niet