11.07.2009

De grenzen der welvoeglijkheid.

Perendimi i diellit sipas meje

Grenzen

We staren naar dezelfde volle maan… De horizon
ver weg, veel te ver weg, de een van de ander. Tussen ons
verheffen zich de bergen. Een zachte laag mos
overdekt onze voetsporen. Helemaal alleen

oversteeg je al deze grenzen en kwam je naar een vreemd land,
het vaderland van mijn handen. Voortvarend alleen
duik ik achter de rug van de grensbewakers: ik reis
naar het noordwesten, waar ik me bitter schaam

over het knarsen van de ziel tussen de gladde verschrikkelijke stenen.
Ik sta voor de muur, de donkere jongeman van het Zuidoosten,
die een bedenkelijke naam draagt, trillend, een naakte oorlogsbuit.

En nu weet je het: hoewel je de grens overgaat, breek je haar niet.
Ze groeit en meet je stap, als de twijfel.
Een kaart is geen schijn. Spreek dus zachter.
Over alle grenzen heen is de mond mijn huis.

Boris A. Novak

vertaling Robert Stallaerts

Uit:
Alba
Mladinska knjiga
Ljubljana, 1999

 

MEJE

To isto polno luno gledava… obzorja
daleč, predaleč drug od drugega. Med nama
se pno gorovja. Mehka mahovnata skorja
zarašča najine stopinje. Čisto sama

si prečkala vse meje in prišla na tuje,
v domovino mojih rok. Nevarno sam
se plazim mimo varuhov mejá: potujem
na severozahod, kjer me je bridko sram

škripanja duše sredi gladkih, strašnih sten.
Stojim pred njimi, temni moški z jugovzhoda,
sumljivega imena, drhteč, gol kot plen.
Ne morem pobegniti. Meja je usoda.

Zdaj veš: čeprav prestopiš mejo, je ne zbrišeš.
Še višja bo krojila tvoj korak, kot dvom.
Zemljevid ni privid. Zato govôri tiše.
Onstran vseh mejá so tvoje ustnice moj dom.

                               
Boris A. Novak

Uit:
Alba
Mladinska knjiga
Ljubljana, 1999

21:45 | Commentaren (0) | Tags: vertaling

De commentaren zijn gesloten.