26.04.2009

Als de zon op de juiste wijze door het kastanjelover piepte.

Begeerte heeft ons aangeraakt.

De tieten van mijn vrouw

Mijn vrouw, nu ik het toch over haar heb,
Was toen ik haar net kende mollig en met
Dikke tieten waar ik geen genoeg van kreeg
Blond ook, met een grote, boze mond
Die geweldig lachen kon

Inmiddels, jaren later, is mijn vrouw allang
Niet mollig meer en haar tieten zijn
Verwenen, een fenomeen waarvan ik niet
Wist dat het bestond
Ze is ook niet blond meer, en haar mond
nog even groot staat niet boos meer
Het lachen is gebleven

Nu ik toch bezig ben
Die tieten van mijn vrouw
Ooit groot en nu klein
Ze hebben nog wel dezelfde tepels
Hele mooie, om precies te zijn

Martin Bril

Uit
Verzameld werk
Gedichten
521
Amsterdam, 2002

09:45 | Commentaren (0) | Tags: sterven

De commentaren zijn gesloten.