27.01.2009

Buiten verschoof het platte land

Staakt het vuren

Barbara’s bril


Jóngens, zei ze misprijzend,
en schudde de regen uit haar krullen.
Jongens, zei ze, die willen toch altijd
allemaal hetzelfde? De een mijn truitje uit,
de andere de knoopjes van mijn bloes los.
Mijn opstellen overschrijven,
mee naar de kroeg, porto drinken,
voorgesteld worden aan hun moeder,
en dat ik mijn haar moet laten knippen,
de pil gebruiken, niet moeilijk doen.
Zelfs dat ik andere kleren moest dragen,
maar waarom? Waarom, vroeg ze:
jongens willen toch altijd het liefst
zoveel mogelijk naakt, en niet eens
in een fatsoenlijk bed?
Ze zweeg. Stuurs, Kwaad.
En daarna: en jij, wat wil jij?

‘Niets,’ zei ik. ‘Alleen maar dood.
en dat je nu je bril afzet.’

En kuste haar rode ogen dicht.


Eriek Verpale


Uit
nachten van Beiroet
De Arbeiderspers
Amsterdam, 1994

00:00 | Commentaren (0) | Tags: en nu

De commentaren zijn gesloten.