17.09.2008

Gedekt.

Alles zegt weinig, maar niets niet genoeg....

Op zaal

Nadert er rinkelend glas,
en platte hakken, op de gang,
dan is dat iemand half dood
die terugkeert in zijn rijdend ledikant
van ergens waar men opensnijdt.

Zij die hem duwde glimlacht,
schuift hem bij ons vijven aan
en trekt gordijnen om hem dicht.

Straks komt hij bij. Begint de pijn
die ons al leerde mee te geven
als een halm. Het zal hem zijn
of hij de eerste is die zo diep buigt.

Klinkt morgen nieuw gerinkel,
en platte hakken op de gang,
dan is hij een van ons. Want ieder
was de enige die zo diep boog.

Willem Jan Otten

Uit
Eerdere gedichten
Van Oorschot
Amsterdam, 2000

21:45 | Commentaren (0) | Tags: en nu

De commentaren zijn gesloten.