15.07.2008

Het innerlijk voorbehoud.

Het meisje spreekt

Het meisje spreekt:

 

Toen ik voor het eerst die dingen hoorde

was ik dertien of veertien jaar,

zag op weg naar school de mensen op straat

en dacht:die zijn naar bed geweest

met elkaar.

 

Maar geen spoor van avontuur

en geen spoor van licht

in hun hele postuur,

in hun hele gezicht.

 

De eerste keer van mezelf

ben ik bij dageraad voor het raam gaan staan,

en het licht van de zon bescheen

een schoorsteen, een plat met kiezelsteen,

en ik zag daar mijn leven van jongs af aan.

 

Ik heb het ook wel eens gedaan

alleen maar voor de gezelligheid,

dat heette dan dat je werd verleid.

En als je dan ’s morgens koffie maakt

kan geen van de twee het zwijgen verbreken,

en je voelt je op straat nog naakt.

 

Laatst heb ik een muur aangeraakt

op een zomerse avond. Hij was warm.

Toen legde ik mijn hoofd op mijn arm,

en het was of ik weer dat kind zijn zou,

als ik maar aftelde: zes, negen, tien,

als ik maar riep: wie niet weg is is gezien.

 

Misschien was dat het,waar ik om griende,

vroeg in de morgen, bij jou.

 

Willem Wilmink

 

Uit

Ik had als kind een huis en haard

Bert Bakker

Amsterdam, 1996.

 

21:45 | Commentaren (1) | Tags: meisje

Commentaren

met woorden mooi in beeld gebracht

Gepost door: merel | 15.07.2008

De commentaren zijn gesloten.