30.06.2008

Minnaar van de vluchtende nimfen.

Zonder waaier
Éventail

de Mademoiselle Mallarmé

O rêveuse, pour que je plonge
Au pur délice sans chemin,
Sache, par un subtil mensonge,
Garder mon aile dans ta main

Une fraîcheur de crépuscule
Te vient à chaque battement
Dont le coup prisonnier recule
L’horizon délicatement.

Vertige! voici que frisonne
L’espace comme un grand baiser
Qui, fou de naître pour personne,
Ne peut jaillir ni s’apaiser.

Sens-tu le paradis farouche
Ainsi qu’un rire enseveli
Se couler du coin de ta bouche
Au fond de l’unanime pli!

Le sceptre des rivages roses
Stagnants sur les soirs d’or, ce l’est,
Ce blanc vol fermé que tu poses
Contre le feu d’un bracelet

Stéphane Mallarmé

L’après-midi d’un faune

Welke bracelet
















Waaier

van Mademoiselle Mallarmé

O droomster, wil je mij doen glijden
In het puur genot te allen kant,
Weet mij arglistig te misleiden
En houd mijn vleugel in je hand

Een huivering van schemerduister
Komt op je toe bij elk gewuif
Waarvan de wiekslag in zijn kluister
Zachtjes de horizon verschuift.

Duizeling! zie de ruimte beven
Als een onmetelijke kus
Die, dol voor geen te mogen leven,
Niet openspat of wordt gesust.

Voel je hoe het verlegen Eden
Als een bedolven schaterlach
Vanuit je mondhoek naar beneden
Vloeit diep in dit eenparig rag!

De scepter van de roze kusten
Stilstaand op avondgoud, is het,
Die blanke kringvlucht die je rusten
Laat bij ’t vuur van een bracelet.

Stéphane Mallarmé


vertaling: Paul Claes

Uit
De middag van een Faun en andere gedichten
Athenaeum – Polak & Van Gennep
Amsterdam, 1992.

 

21:45 | Commentaren (1) | Tags: langzaam geil

Commentaren

Waarom houden kwasten zich bezig met gedichten te vertalen en te verknoeien?
g
G

Gepost door: Guillaume de Montségur | 30.06.2008

De commentaren zijn gesloten.