25.04.2008

SMS

Maybe it helps

.

Vragen die ik tijdig
heb ingeslikt: denk
je vaak aan mij.
Welk gesprek druk
je nu weer weg. Van
wie zijn die bloemen.
Aan wie denk je
als je niet aan mij
denkt.

Ingmar Heytze

Uit
160
Samenstelling: Sofie Cerutti
Meulenhoff
Amsterdam, 2008.

 

20:45 | Commentaren (0) | Tags: lauwe thee

24.04.2008

De psychiater van de vuilnisbak…

Think about the old Fritz

Enkele andere overwegingen

Hoe zal ik dit uitleggen, dit waarom
wat wij vinden niet is
wat wij zoeken?

Laten we de tijd laten gaan
waarheen hij wil,

en zie dan hoe weiden hun vee vinden,
wouden hun wild, luchten hun vogels,
uitzichten onze ogen

en ach, hoe eenvoud zijn raadsel vindt.

Zo andersom is alles, misschien.
Ik zal dit uitleggen.


Rutger Kopland


Uit
Verzamelde gedichten
G.A. van Oorschot
Amsterdam, 2006

 

15:15 | Commentaren (0) | Tags: bidt niet

23.04.2008

Maybe it helps.

Maybe it helps.

Gestaltbede

Ik doe mijn dingen en jij doet jouw dingen.
Ik ben niet in deze wereld om te leven naar jouw verwachtingen,
En jij bent niet in deze wereld om te leven naar de mijne.
Jij bent jij, en ik ben ik.
En wanneer we elkaar per toeval vinden, is dat prachtig.
Wanneer niet, dan is er niets aan te doen.
 
 

Fritz Perls

1969

Maybe it helps

 

Gestalt prayer

I do my thing and you do your thing.
I am not in this world to live up to your expectations,
And you are not in this world to live up to mine.
You are you, and I am I,
and if by chance we find each other, it's beautiful.
If not, it can't be helped.


Fritz Perls

1969

 

20:45 | Commentaren (0) | Tags: bidt niet

22.04.2008

Van alle kanten komen ze

Neem me

Ik werp mijn bokkepoten af

en wil nu van een groot gezin
de jongste dochter zijn

Matroos, bestijg de vlizotrap
neem me in mijn gat
ik wil je zien nog horen
ik ben het die de tulpen breekt
en de ibispoten knakt

Ik paai mijn moeder
met suiker en gember
ze woont in bad
als ik maar zorg
dat het gas blijft branden

Mijn vader dommelt
kwijlt zijn stropdas onder
zijn pijp ligt op de spoorwegovergang

Vandaag het corso in de hens
de stille omgang
stangen met een muzelman


Alex van Warmerdam

Uit
Van alle kanten komen ze
Nieuw Amsterdam
Amsterdam, 2006.

21.04.2008

Alles zegt weinig, maar niets niet genoeg. (vii)

Ik woonde, onder mensen
 
VII

Ik woonde, onder mensen
Als een gedaante en een volgende ochtend
Zeer vroeg.
Tot mijn spijt,
Tot wat zelden voorkomt.


En te beginnen het besef
Dat ik kon denken na zoveel jaren
Sinds men recht spreekt.


Ik weet wat stilte is.
Hoe een aannemer zijn hond ophangt
Hoe zij zich vermengt in zijn onverwachte
Zijn zegevierende vervulling.


En dan een gil, een reutel
Uit liefde overal.


Hugues C. Pernath

Uit
vijftig index-gedichten
Gedichten
Lannoo|Atlas
Tielt – Amsterdam, 2005.

 

 

22:25 | Commentaren (0) | Tags: dood

19.04.2008

Bij de dood van Hugo Claus [i]

Klaar met Claus zijn we nooit


Gedicht: Bij de dood van Hugo Claus
Vanmiddag [31 – 03 – 2008] is schrijver, dichter, beeldend kunstenaar en filmer Hugo Claus die op 19 maart overleed in Antwerpen in besloten kring gecremeerd. Een gedicht van Maarten Doorman over Hugo Claus.


Bij de dood van Hugo Claus

Een schip van halve stammen dwars
gestapeld stampt stroomopwaarts
tegen Maaswater in omhoog
luttele uren nadat hij dood

Niet het water naar de zee
niet het natte zand richting strand
niet het binnenvaarts zakken naar omlaag

Maar het vergeefse hout
naar de Ardennen, naar het wild ginder
naar het ontzingen van de zaag

Alsof het stomme vertrekken een vergissen
alsof één keer gezaagd dubbel geleefd
alsof het eind van de dag een krachteloze grap

Alsof de last post de namen terugblaast
over de oostakkerse gedichten
het lawaai in van de kazerne

Alsof iets terug te nemen van het gevelde
Alsof van voren af aan terwijl we beter
Alsof we van gister onze knopen telden

En de bittere olijven van later

Maarten Doorman

Uit
NRC [web]
Gepubliceerd: 29 maart 2008 18:02 | Gewijzigd: 31 maart 2008 12:45
Amsterdam,31 – 03 - 2008.

 

09:45 | Commentaren (0) | Tags: sterven

16.04.2008

Alles zegt weinig, maar niets niet genoeg. (vi)

Alles zegt weinig, maar niets niet genoeg.

VI

In deze samenhang, in dit verdriet
Kruipt men naar kennis
Wijsheid en weelde.
Een afdruk in de afstand
Van de afwezigheid
En alles wat geen naam meer heeft.

De nacht en niet meer zwijgen.
Misschien betekent dit opnieuw mijn einde
En onder een gunstiger voorteken
De losprijs na zoveel onmacht.
Een winterdracht voldragen
De zwarte diamant, mijn dood beramend.


Hugues C. Pernath

Uit
vijftig index-gedichten
Gedichten
Lannoo|Atlas
Tielt – Amsterdam, 2005.

 

13:30 | Commentaren (0) | Tags: dood

14.04.2008

Verbazing

bushalte

Eight days a week

als mijn vrouw met de bus naar de stad gaat
hoop ik altijd dat ze halte ziekenhuis instapt:
dan kan ik haar net zo lang nakijken
als wanneer ze halte vogelplein neemt
en zie ik haar bovendien nog een keer
voorbijkomen in de bus

C. Buddingh’

Uit
Gedichten 1938/1970
de Bezige Bij
Amsterdam, 1979

13.04.2008

Geen ding, geen begrip, en geen zijnde.

Dat wat je Tao noemt, is niet Tao

.

‘Als de Tao verloren is, verschijnt Deugd
Als de Deugd verdwenen is,
Verschijnen moraliteit en religie
Daarna werkt iedereen hard
Met opgestroopte mouwen
Om het kwaad te bevechten.’

Lao Tze


vertaling Archie J. Bahm

Uit
Tao Teh King
SWP
Amsterdam, 2006.

 

17:30 | Commentaren (0) | Tags: doorzicht

12.04.2008

Leeflang & De Coninck - Cognitio linguarum clavis scientiae

Herman de Coninck [Ons Erfdeel]

(…)

Iets principieels: over het opgenomen gedicht

Shoah

Vrolijk stapten de joden de trein op.
Enkelen die zich in het tussenstation
te lang hadden opgefrist, liepen
halsoverkop, wanhopig, de intussen
vertrokken laatste wagon na, om toch maar
niets te missen van hun dood.
 
Zo moet ik van jou hebben gehouden.

zegt De Coninck in zijn Groningse college zelf: ‘Ik herinner me een gedicht dat ik uit de bundel Enkelvoud geweerd heb (...) Theo Sontrop was toen nog bij De Arbeiderspers. Hij vond het mede dank zij een paar glazen witte wijn, een mooie bundel. Het enige wat hij bijna verlegen vroeg was: ‘Kan dit er niet uit?’ Ik bloosde. Een van de wetten van de ontroering is dat je het drama kleiner moet maken dan het is, dat is altijd sympathiek (...) Ontroering in de poëzie is pure woordberekening. Maar soms reken je verkeerd.’ Zodat ik me afvraag of je een dichter een dienst bewijst met de officiële publicatie van zo'n gedicht.

(…)

Ed Leeflang in DBNL
 

Ed Leeflang

Uit
Maar vertakkend van wanhoop en graagte
De gedichten van Herman de Coninck
in
Ons Erfdeel Jaargang 42
Rekkem, 1999.

17:45 | Commentaren (0) | Tags: kritiek

11.04.2008

"Eindig in zijn soort".

Verhandeling over de verbetering des verstands

Nadat de ervaring mij geleerd had, dat al wat zoo in het gewone leven voorkomt ijdel en nietig is, en ik inzag dat alles waarvoor en wat ik vreesde niets goeds noch kwaads bevatte, tenzij alleen voor zoover mijn gemoed er door bewogen werd, besloot ik eindelijk te onderzoeken of er ook iets bestond dat een waarachtig goed was, dat men deelachtig zou kunnen worden en waardoor alleen, met verwerping van al het overige, de ziel kon worden vervuld; kortom, of er iets bestond waardoor ik, wanneer ik het gevonden en bereikt had, een gestadige en hoogste blijheid eeuwiglijk zou genieten.

(…)

Seksowne nastolatki
 

Want de dingen die zich het meest doen gelden in het leven, en door de menschen, gelijk men uit hun daden kan opmaken, voor het hoogste goed worden gehouden, kunnen tot drie worden terug gebracht, te weten: rijkdom, eer en zingenot.

(…)

dziewczyny
 

Talrijk toch zijn de voorbeelden van hen die vervolging tot den dood toe moesten ondervinden terwille van hun rijkdommen, en eveneens van hen die, om schatten te verwerven, zich aan zoovele gevaren blootstelden dat zij tenslotte hun dwaasheid met het leven boetten. Niet minder talrijk zijn de voorbeelden van hen die de diepste ellende moesten verduren om hun roem te verkrijgen of te handhaven. Talloos ten slotte zijn de voorbeelden diergenen die door al te groote genotzucht hun eigen dood hebben verhaast.

(…)

gor¹ce
 

Hier wil ik slechts nog in het kort zeggen wat ik onder een waarachtig goed versta en tevens wat het hoogste goed is. Om dit juist te kunnen begrijpen moet men in het oog houden dat de begrippen goed en kwaad niet anders dan in betrekkelijken zin kunnen worden gebezigd, zoodat één en dezelfde zaak uit verschillende gezichtspunten beschouwd goed of kwaad kan zijn; hetzelfde geldt voor de begrippen volmaakt of onvolmaakt. Immers niets kan op zichzelf, in zijn eigen aard beschouwd, volmaakt of onvolmaakt genoemd worden…

(…)

sliczna buzia
 

Met andere woorden: tot mijn eigen geluk behoort het mij moeite te geven dat zooveel mogelijk anderen tot hetzelfde inzicht komen als ikzelf, dat hun verstand en begeerte geheel en al met mìjn verstand en begeerte overeenstemmen.

(…)

gorace dziewczyny
 

Maar vóór alles is het noodig een middel te bedenken om het verstand te verbeteren en het, voorzoover dit aanvankelijk gaat, te zuiveren, opdat het de dingen zonder dwaling en zoo goed mogelijk begrijpe.

(…)

dziewczyny dnia

I.    Spreek naar het bevattingsvermogen der menigte en doe verder al wat de bereiking van ons doel niet blijkbaar in den weg staat. Want het levert een niet gering voordeel op wanneer wij ons zooveel mogelijk bij haar bevattingsvermogen aanpassen. Waarbij nog komt dat men zich daardoor een welwillend gehoor voor de waarheid verschaft.
II.   Maak van genietingen slechts gebruik voorzoover zij voor het behoud der gezondheid volstaan.
III.  Tracht eindelijk slechts zooveel geld of andere zaken te verwerven als volstaan om het leven en de gezondheid te onderhouden en 's lands zeden, voorzoover zij niet in strijd zijn met ons doel, te gehoorzamen.

Benedictus de Spinoza

 

Vertaling Nico van Suchtelen [October 1915]

Uit
"Tractatus de Intellectus Emendatione"
Amsterdam, ±1660.

22:30 | Commentaren (0) | Tags: poolse poezie

Voorjaar weemoedsvol

 Spindotterbloem

Voorjaar langs de Schelde

Het was een Zondag vreemder vreugde rijk
Toen beiden wij door voorjaarslanden gingen
Langs drassig weiland en begroeiden dijk…
Was niet ons min verwondering gelijk
van kinderen wien de oogen opengingen?

Hoog klonk der merels echotrillend lied,
Helblij geluid in het nog wintersch landschap,
Zoodat de liefde daagde in het verdriet.
Hoe voelden wij, die vreugd steeds eenzaam liet,
In beider ziel een blijvende verwantschap.

Zoals voor hen die, die zoekend de eeuwigheid,
Te trotsch zijn om wat sterven moet te aanhooren,
Leek ons heel vreemd het vlieden van den tijd,
Als ons toeruischte van zoo eindloos wijd
Het leid des beiaards uit den grijzen toren.

En de avond daalde weemoedsvol en zacht.
Wellicht voor de eerste maal werd ik niet droever
Als, mijmerij die steeds ontaardt in klacht,
Ik hoorde ruischen in den blauwen nacht
De sombre Schelde langs haar groenen oever.

Een nevel doofde ’t laatste gloeien uit
Dat schemerstralen op de wereld lieten…
’t Werd stil alom; alleen dit één geluid:
De kreet eens vogels zoekend nog naar buit
In ’t gele veld der dor-bepluimde rieten.


Jan van Nijlen

Uit
Verzamelde gedichten 1903 - 1964
G. A. van Oorschot
Amsterdam, 1964.

 

 

17:45 | Commentaren (0) | Tags: en nu

10.04.2008

Dedecker of Wilders zwaarder straffen.

Barmhartigheid

(…)

Het is toch wel droevig te moeten vaststellen dat een op zich goed systeem als dat van ons strafrecht op zo vele en zo essentiële terreinen faalt en men er langzamerhand toe moet komen meewarig het hoofd te schudden, als een minister, een staatssecretaris of hoofdartikelenschrijver weer eens volstrekt vrijblijvend en – zou men geneigd zijn te denken – haast tegen beter weten in, laat weten dat de wettelijke strafmaxima omhoog moeten en dat er zwaarder moet worden gestraft om milieuvervuiling, fraude, discriminatie, racisme enzovoort de kop in te drukken.

Mag ik het nu eens heel genuanceerd zeggen: het is – helaas – gewoon onzin.


Ben Asscher

Uit
Meesters der metamorfose. Overwegingen van een rechter.
Balans
Amsterdam, 1989
.

22:21 | Commentaren (0) | Tags: dakraam

07.04.2008

Zich laten doen.

Inge..

Ik had gedacht…

Ik had gedacht dat ik je kon vergeten,
en in de zachte nacht alleen kon slapen,
maar in mijn onschuld heb ik niet geweten
dat ik bij elke windvlaag zou ontwaken:

Dat ik lichte trilling van je hand
weer langs mijn sluimerende hals zou voelen –
Ik die dacht dat het vuur in me brandde
als de witte sterrenbaan zou zijn afgekoeld.

Nu weet ik dat onze levens zijn als een lied
waarin de smarttoon van onze scheiding klinkt
en waar alle vreugde terugvloeit in verdriet
en uiteindelijk in onze eenzaamheid verzinkt.


Ingrid Jonker

Vertaling Gerrit Komrij

Uit
Ik herhaal je
Podium
Amsterdam, 2000

Inge


Ek het gedink…

Ek het gedink dat ek jou kon vergeet,
en in die sagte nag alleen kon slaap,
maar in my eenvoud het ek nie geweet
dat ek met elke windvlaag sou ontwaak:

Dat ek die ligte trilling van jou hand
weer oor my sluimerende hals sou voel –
Ek het gedink die vuur wat in my brand
het soos die wit boog van die afgekoel.

Nou weet ek is ons lewens soos ’n lied
waarin die smarttoon van ons skeiding klink
en alle vreugde terugvloei in verdriet
en eind’lik in ons eensaamheid versink


Ingrid Jonker

Uit
Ik herhaal je
Podium
Amsterdam, 2000

21:49 | Commentaren (0) | Tags: bidt niet

06.04.2008

Godfried, schaam je.

Bittere ironie
 

(…)

"Het is een bittere ironie dat de man die ons uitsprak als wezens die zich nimmer volkomen kunnen beschaven, postuum nog de les wordt gespeld door lieden waarvoor hij steeds een heilzaam gebrek aan ontzag heeft vertoond: prinsen van allerlei slag, kerkvorsten (...), het slag volk dat hem al van in zijn prilste jaren heeft willen kleineren. Louter en alleen omdat de keuze van zijn levenseinde niet de hunne is, komen ze weer van onder de plaveien gekropen en spuien hun laffe gal. De eigen morele superioriteit celebreren boven het lichaam van een geliefde dode is geen heldendaad. Meneer de kardinaal, schaam je.".

(…)


Erwin Mortier

Op zaterdag 29 maart 2008
tijdens de afscheidsplechtigheid met uitvaart van Hugo Claus
in de Antwerpse Bourlaschouwburg.

10:15 | Commentaren (0) | Tags: doorzicht

05.04.2008

Even staat het stil in het hart.

19 maart 2008

19 maart 2008

Licht en donker werden één
De dag de nacht de nacht de dag
Duizelingen duisternissen
Woorden een versluierd gefluister
19 maart 2008 hardvochtige dag
Even staat het stil in het hart
Kunnen woorden geen kant meer uit
Verstart de zee
Verstrakt het land
Bevriest de film
Verlammen de acteurs
In hun opkomst en afgaan
De taal bleef bij zijn sterfbed
Hoogachtend op afstand aanwezig
En neemt hem nu voor altijd
Op in haar woorden
En wij? Ach Hugo, blijf bij ons
Blijf bij de poëzie en bij dit land
En rust naar je aard
Niet zacht


Remco Campert

Op zaterdag 29 maart 2008
tijdens
de afscheidsplechtigheid met uitvaart van Hugo Claus
in de Antwerpse Bourlaschouwburg
.

12:45 | Commentaren (0) | Tags: sterven

04.04.2008

Hugo Claus

 

Mijn verzen neuken niet klassiek

Envoi

Mijn verzen staan nog wat te gapen.
Ik wordt dit nooit gewoon. Zij hebben hier
        lang
genoeg gewoond.
Genoeg. Ik stuur ze 't huis uit, ik wil niet
        wachten
tot hun tenen koud zijn.

Ongehinderd door hun onhelder misbaar
wil ik het gegons van de zon horen
of dat van mijn hart, die verraderlijke spons
        die verhardt.
Mijn verzen neuken niet klassiek,
zij brabbelen ordinair of brallen al te nobel.
In de winter springen hun lippen,
in de lente liggen zij plat bij de eerste
        warmte,
zij verzieken mijn zomer
en in de herfst ruiken zij naar vrouwen.

Genoeg. Nog twaalf regels lang op dit blad
hou ik ze de hand boven het hoofd
en dan krijgen zij een schop in hun gat.
Ga elders drammen, rijmen van een cent,
elders beven voor twaalf lezers
en een snurkende recensent.

Ga nu verzen, op jullie lichte voeten,
jullie hebben niet hard getrapt op de oude
        aarde
waar de graven lachen als zij hun gasten
        zien,
het ene lijk gestapeld op het andere.
Ga nu en wankel naar haar
die ik niet ken.

Hugo Claus

Uit
De sporen
De Bezige Bij
Amsterdam, 1993
.

20:30 | Commentaren (0) | Tags: sterven