21.04.2008

Alles zegt weinig, maar niets niet genoeg. (vii)

Ik woonde, onder mensen
 
VII

Ik woonde, onder mensen
Als een gedaante en een volgende ochtend
Zeer vroeg.
Tot mijn spijt,
Tot wat zelden voorkomt.


En te beginnen het besef
Dat ik kon denken na zoveel jaren
Sinds men recht spreekt.


Ik weet wat stilte is.
Hoe een aannemer zijn hond ophangt
Hoe zij zich vermengt in zijn onverwachte
Zijn zegevierende vervulling.


En dan een gil, een reutel
Uit liefde overal.


Hugues C. Pernath

Uit
vijftig index-gedichten
Gedichten
Lannoo|Atlas
Tielt – Amsterdam, 2005.

 

 

22:25 | Commentaren (0) | Tags: dood

De commentaren zijn gesloten.