04.04.2008

Hugo Claus

 

Mijn verzen neuken niet klassiek

Envoi

Mijn verzen staan nog wat te gapen.
Ik wordt dit nooit gewoon. Zij hebben hier
        lang
genoeg gewoond.
Genoeg. Ik stuur ze 't huis uit, ik wil niet
        wachten
tot hun tenen koud zijn.

Ongehinderd door hun onhelder misbaar
wil ik het gegons van de zon horen
of dat van mijn hart, die verraderlijke spons
        die verhardt.
Mijn verzen neuken niet klassiek,
zij brabbelen ordinair of brallen al te nobel.
In de winter springen hun lippen,
in de lente liggen zij plat bij de eerste
        warmte,
zij verzieken mijn zomer
en in de herfst ruiken zij naar vrouwen.

Genoeg. Nog twaalf regels lang op dit blad
hou ik ze de hand boven het hoofd
en dan krijgen zij een schop in hun gat.
Ga elders drammen, rijmen van een cent,
elders beven voor twaalf lezers
en een snurkende recensent.

Ga nu verzen, op jullie lichte voeten,
jullie hebben niet hard getrapt op de oude
        aarde
waar de graven lachen als zij hun gasten
        zien,
het ene lijk gestapeld op het andere.
Ga nu en wankel naar haar
die ik niet ken.

Hugo Claus

Uit
De sporen
De Bezige Bij
Amsterdam, 1993
.

20:30 | Commentaren (0) | Tags: sterven

De commentaren zijn gesloten.