19.10.2007

Oh, ne t'en fais pas!

Natasja
(…)

Ik was een jaar of 22, 23, maar zeker niet ouder, toen ik tot over mijn oren verliefd werd op mijn tegenwoordige vrouw en haar om haar hand vroeg… Nu zou ik me met het grootste plezier een pak slaag kunnen geven, dat ik op zo’n jeugdige leeftijd getrouwd ben, maar ik weet niet, wat ik mij toen aangedaan zou hebben, als Natasja mij had afgewezen.

Mijn liefde was volkomen echt, precies zo’n liefde als in romans beschreven staat, bezeten, hartstochtelijk enzovoorts. Mijn geluk snoerde me gewoon de adem af en ik wist niet, waar ik er mee naar toe moest. Ik hing mijn vader, mijn vrienden en bedienden allemaal de keel uit, omdat ik het aldoor maar over mijn vurige liefde had.

Gelukkige mensen zijn de onuitstaanbaarste en de vervelendste lieden op de wereld. Ik was een ontzettende zeurkous, ik schaam mij nu nog, als ik eraan denk…

(…)

Anton Tsjechow


vertaling Charles B. Timmer

Uit
Verzamelde werken I
G. A. van Oorschot
Amsterdam, 1986.

20:00 | Commentaren (0) | Tags: kritiek

De commentaren zijn gesloten.