22.06.2007

Ogen voor god.

envoi

Envoi

 

Als ze het maar zien zou, zien wou –
Wat is er nog te kort, vroeg God zich af, die zesde dag.
Het was allemaal te hard, Adam, het had te snel
moeten gaan. Er moest minder fel geheugen bij. En glimlach.

 

Of was dat hetzelfde ? En waarvan maak je dat ?
Niet van lichtzinnigheid, maar van alles weten
en het heel erg vinden, en daar rustig van zijn.
En God vond mededogen

 

uit. En vervolgens twee armen om het in te doen,
wat al niet, klaarkomen, huilen, onbenullig, overbodig
zijn. Toen rustte Hij en dacht: wat heb ik nou nog nodig ?
En toen schiep Hij twee ogen. –
Opdat ze hem zou zien terwijl hij stierf.
Opdat hij eindelijk zou mogen.

 

 

Herman de Coninck

 

Uit

De hectaren van het geheugen

Manteau

Antwerpen, 1985

22:00 | Commentaren (1) | Tags: onsterfelijk

Commentaren

mooi gedicht, heel knap!
groetjes

Gepost door: hartendame2 | 24.06.2007

De commentaren zijn gesloten.