05.05.2007

Sonnet van de donkere liefde

bruni & lorca

Nacht van de slapeloze liefde

 

Nachtopwaarts wij twee bij volle maan,

terwijl jij lachte moest ik huilen.

Jouw misprijzen was een god, mijn klacht

aaneengeregen duiven en momenten.

 

Nachtafwaarts wij twee. Kristal van smart,

jij huilde in de diepe verten.

Mijn pijn een groep van doodsgevechten

op jouw onstandvastig hart van zand.

 

Op bed bond ons het ochtendgloren,

onze monden aan de koude straal

van bloed vergoten zonder einde.

 

De zon kwam door gesloten luiken,

’t koraal van leven liet zijn takje

bloeien op het doodskleed van mijn hart.

 

 

Federico García Lorca

 

vertaald door Bart Vonck

 

Uit

De mooiste van Lorca

Lannoo & Atlas

Tielt en Amsterdam, 2005

20:15 | Commentaren (0) | Tags: nacht

De commentaren zijn gesloten.