15.02.2006

Het sienjaal.

 

Meisje

 

 

Wanneer zal dan die heimelike pijn,

die niemand weet of weten zal, ten einde zijn?

Wanneer zal ik me moeten verbergen, zeer timied,

en schuchter doen, omdat een man mijn naaktheid ziet?

En wanneer zullen beter sterkre handen

m’n schouders omvatten en mijn lijf strelen,

als ik ’s avonds, van verlangen moe,

alvorens slapen gaan, wel doe.

(Dan ben ik naakt en mijn naaktheid wiegel

ik vóór de zacht-belichte spiegel,-

de elektriese lamp is gehuld in een zijde-bloedrode bloem.-)

ik wacht en voel ’t immense van mijn leed,

wijl ik slechts vaag weet mijn leven inkompleet

 

 

Paul van Ostaijen

 

Uit:

Verzamelde gedichten

Bert Bakker, Amsterdam 1992

 

21:02 | Commentaren (0) | Tags: geil, meisje

De commentaren zijn gesloten.