12.11.2005

Dagboek

(…)

 

De vraag is, uiteraard, wat hiermee gewonnen wordt. Wat kan het voor iemand betekenen om, alleen maar voor zichzelf, te schrijven over zijn werkelijke leven? Zinvol zou zijn om daarover bijvoorbeeld in brieven te schrijven aan iemand die het allemaal nog niet weet, maar zelf is men er immers aldoor in levende lijve bij geweest. Wat kan men dan nog aan zichzelf te zeggen te hebben? Of wat kan men zelf beogen met deze vreemde vorm van schrijven, die wel een ‘zeggen aan niemand’ lijkt te zijn? Waarom het leven onderbreken om over het leven te schrijven? Daar lijkt niets mee gewonnen, alleen maar tijd verloren. Waarom niet, zeker voor ongedurige adolescenten, het leven haastig voortzetten, op zoek naar nieuwe ervaringen, nieuwe evenementen, nieuwe intoxicaties? Waarom dit schriftelijk oponthoud binnen het leven zelf?

                             

(…)

 

Patricia de Martelaere

 

Uit

Een verlangen naar ontroostbaarheid

Essays

Patricia de Martelaere en J.M. Meulenhoff bv

1993 Amsterdam

 

 




De commentaren zijn gesloten.