De van De

Inversement

Les ciel est à nos pieds, glissons,

L’esprit est dans nos pieds, volons,

Tout se retourne en équilibre,

La voûte pèse et l’air est libre.

La terre est à nos têtes, demeurons,

fatigue est dans nos têtes, reposons.

Les pieds glissent au ciel et la pensée

Sur terre se repose, renversée

Franz Hellens

Ondersteboven

De lucht ligt aan je voeten – vlucht!

Je ziel zit in je zolen – vlieg dan,vlug!

Het Al roteert, in evenwicht verscholen.

Gewelven wegen waar de wind toch waait.

De grond groeit in je kop – toe: blijf!

Vermoeid in elke lob – verstijf!

ten hemel vaart je schoeisel en op aard

Verpozen je gedachten, omgedraaid.

Franz Hellens

Vertaling Tom Lanoye

Uit

Ceci n’est pas une poésie

[Uitgeverij Atlas – Amsterdam/Antwerpen 2005]

*

Er is de stilte
waarin de mens
een tijdelijke waarneming
doet en is

waarin hij de aarde beziet de vrucht
noemt en eet

waarin hij tijd en geluiden
verdeelt en vervoegt

waarin hij onzichtbare goden
en dromen verzwijgt

er is de stilte
die zich bevindt binnen
wat genoemd wordt:

dat wat verstaan wordt

Hester Knibbe

Uit
Oogststeen. Een keuze uit de gedichten 1982-2008
De Arbeiderspers
Amsterdam, 2009

"Love has no other desire but to fulfill itself.
But if you love and must needs have desires, let these be your desires:
To melt and be like a running brook that sings its melody to the night.
To know the pain of too much tenderness.
To be wounded by your own understanding of love;
And to bleed willingly and joyfully.
To wake at dawn with a winged heart and give thanks for another day of loving;
To rest at the noon hour and meditate love's ecstasy;
To return home at eventide with gratitude;
And then to sleep with a prayer for the beloved in your heart and a song of praise upon your lips."

Khalil Gibran - The Prophet

"Dance Me To The End Of Love"

Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic 'til I'm gathered safely in
Lift me like an olive branch and be my homeward dove
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
Oh let me see your beauty when the witnesses are gone
Let me feel you moving like they do in Babylon
Show me slowly what I only know the limits of
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

Dance me to the wedding now, dance me on and on
Dance me very tenderly and dance me very long
We're both of us beneath our love, we're both of us above
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

Dance me to the children who are asking to be born
Dance me through the curtains that our kisses have outworn
Raise a tent of shelter now, though every thread is torn
Dance me to the end of love

Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic till I'm gathered safely in
Touch me with your naked hand or touch me with your glove
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

Leonard Cohen

Various Positions the seventh studio album by was released in December 1984 (and February 1985)
1985 

The Lookback Daily

In mijn nood roep ik
niet en tot niemand, ik zwijg; wie na zoveel
zand erover nog leeft, heeft het schreeuwen

verleerd. Laat de eik maar kreunen
en klagen, om blad dat voortijdig
te gronde, de tak van zijn stam

afgerukt, laat mij woordeloos
staan in zijn schaduw. Laat

mijn zwijgen niet klein en gebukt
zijn maar waardig hoog
en breed als de kroon van de boom

nu zijn wortels en stilte zich
hechten aan hem en alle gebed
wordt gesmoord in de aarde.

Hester Knibbe

Uit
Verstoorde grond
de Prom
Baarn, 2002

Een vrouw die naakt loopt door het huis,
vervult ons van zo grote geestesrust.
Het is geen gedateerde, geile naaktheid.
Het is gekleed in naaktheid gaan,
onschuld als van een zuster, een glas water.

Het lichaam wordt zelfs niet waargenomen
door het ritme dat het meevoert.
Welvingen gaan langs in staat van reinheid,
geven de naam kuisheid aan het leven.
Haren die bekoorden verontrusten niet
Borsten, billen (stille wapenstilstand)
rusten uit van de strijd. En ook ik rust.

Carlos Drummond De Andrade

Vertaling August Willemsen

Uit
De liefde, natuurlijk
De Arbeiderspers,
Amsterdam, 2006

Een vrouw die naakt loopt door het huis

Zodra de dag als een dreigbrief
in mijn kamer wordt geschoven
worden de rode zegels van de droom
door snelle messen zonlicht losgebroken

huizen slaan traag hun bittere ogen op
en sterren vallen doodsbleek uit hun banen

terwijl de zwijgende schildwachten
nachtdroom en dagdroom haastig
elkaar hun plaatsen afstaan
legt het vuurpeloton van de twaalf
nieuwe uren bedaard op mij aan.

Ellen Warmond

Uit
Proeftuin
Bakker | Daamen,
Den Haag, 1953

ook rijke vrouwen kennen verdriet,
begieten bloemen als het niet meer
regent. een wolk vervaagt wat zon,

een glasraam weerkaatst een traan.
wie dood gaat, krijgt een dak boven
het hoofd. wie vertrekt naar huis,

bibbert op laarsjes van louis vuitton,
wijst de helpende meidenhand af die
later de zoveelste zakdoek strijkt.

David Troch

Uit
Laat(avond)taal
Poëziecentrum
Gent, 2008

toevlucht

Jongen, trek een shirt aan.
Je kan niet rondlopen als Adam,
want ik ben Eva niet.
Ik had die appel echt niet
 opgegeten.
Eva trouwens ook niet
als ze had geweten
dat daardoor baren hel werd
en naakt rondlopen gênant.
Maar ze at de appel wel. Dus
jongen trek een shirt aan

Kila&Babsie

Uit
29e Nacht van de Poëzie
Podium | Vredenburg
Utrecht, 2010

Ik heb de winter liefgehad
Sneeuw droog als kippenvoer
Of nat als sop.
Mijn vader die met schele hoofdpijn
Als een antenne de dwarreling voorzag,
Als hartenkenner en als nierenproever.
De schijndood van de winterslaap
Doet kikkers in hun modderdoos verstijven.
Zonder geloof loop ik op het water
Bij twintig graden vorst,
De waterwezens die mijn voetzolen bekijken
Hebben een fijne dag.
In iedere aardplooi grijnst een glimlach
De tanden bloot of er gestorven was

Jan Wolkers

Uit
Verzamelde gedichten
De Bezige Bij
Amsterdam, 2008

(…)

Dit land is tot nader order nog altijd eigendom van zo’n grosso modo tien miljoen Belgen en slechts een kleine 10 procent daarvan hebben zich, maanden geleden alweer, uitgesproken in het voordeel van bepaalde Vlaams-nationalistische ideeën en hoe die aantrekkelijk geformuleerd werden door de sympathieke voorman BDW.

Dat betekent – helaas pindakaas – dat er nog altijd zo’n 9.2 miljoen landgenoten zijn die niets van doen willen hebben met het gedachtegoed van die vendelzwaaiende vrienden van ons vermeende volk

Fuck dus toch godverdomme off met die “grootste partij van het land”-onzin en neem tegelijk ook al die holle retoriek mee die beweert dat een mens zijn identiteit haalt uit de taal die hij spreekt of de morzel grond waar hij toevallig geboren is.

Iedereen die al ooit buiten Deurne geweest is, weet toch dat thuis dáár is waar je je hoed legt. En dat elke verse aangespoelde Puerto Ricaan die als eerst rotjob in het Manhattan van zijn dromen de talrijke rammen van de Empire of de Chrysler Building moet gaan lappen, zich vanaf die dag toch een full time New Yorker voelt en zich daarom met zijn eerste rotloon meteen al een baseballpet aanschaft

Identiteit, mijn aars!

(…)

Marc Didden

Uit
De Morgen
De Persgroep Publishing
Brussel, 30 oktober 2010

(…)

“Neen. De maatschappij is een beetje dommer geworden. Het hele discours over identiteit en volksaard, waar ook religie aan vasthangt, is van een ondraaglijke stupiditeit. Bedenk gewoon eens hoe je nationale identiteit bepaald is: verkrachtingen, massamoorden, pogroms, gedwongen huwelijken, oorlogen… Ze hebben ooit die naties in elkaar gedraaid, maar wat heeft dat dan voor waarde? In eens doet iedereen heilig over volksaard en over naties, terwijl dat schabouwelijk in elkaar geforceerde indentiteiten zijn, die niets voorstellen. Maar ik weet dat het nu overal daarover gaat. Het is zelfs angstaanjagend dat mensen daar nog steeds in tuinen. Je zou denken dat ze wel hun lesje geleerd hebben.”

Johan Leysen

Interview Brecht Decaestecker

Uit
De Morgen
De Persgroep Publishing
Brussel, 30 oktober 2010

Gebed tot de nieuwe maan

Ze komt naar buiten, ziet de nieuwe maan
En daalt de treden af om neer te knielen
In stil gebed want niemand mag haar horen –
De noordenwind waait door haar gazen rok.

Li Duan

Vertaling W. L. Idema

Uit
Spiegel van de klassieke Chinese poëzie
Meulenhoff
Amsterdam, 1991

Mulisch is dood. Ik had het graag anders gewild. Maar Mulisch is dood. Deze drie zinnen vormden de afgelopen dagen voor mij de ultieme laagvlakte. Er is mij maar twee keer hetzelfde overkomen, bij de dood van Simon Vestdijk, en bij de dood van Hergé. Dat gevoel valt het beste samen te vatten onder de noemer: nóóit meer Kuifje, nóóit meer een nieuw avontuur van Kuifje. Kuifje was afgelopen, Kuifje was dood.

Doeschka Meijsing

Uit
De dader heeft het gedaan
NV Weekblad De Groene Amsterdammer
nummer 44 / 03-11-2010

(…)

‘Kennelijk verschaft de naderende dood mij ruimte. En ik voel mij ongelooflijk onaantastbaar, ja, ik ben de baas. Wat ik altijd nagestreefd heb in mijn leven, bezit ik nu echt. Controle. Over mijn lot. Over mijn omgeving.
Het is een ritueel dat volkomen vaststaat. Ik weet precies wat ik die laatste dag ga doen. Ik weet met wie ik wil zijn. Ik weet welke wandeling ik van tevoren ga maken. Alles, alles is mij nu duidelijk. Ik voel mij totaal superieur.
Ik ben content met mijzelf. En men is in mijn omgeving ook wel tevreden met mij, merk ik nu. Naast alle boosheid is er zo veel liefde om mij heen. En ik maak tenslotte alle rouw mee die doorgaans na de begrafenis komt. Dat heb ik allemaal georganiseerd. Ik weet hoe men na mijn dood over mij denkt, dat wordt nu al gemeld. Ik merk hoeveel het ze doet. En naast alle schuldgevoelens geeft dat ook zeker genoegdoening.
Ik heb zeer lang geaarzeld of ik mijn zelfmoord zou aankondigen. Ik heb daar ten slotte toe besloten, omdat ik de ravage heb gezien die zelfmoordenaars achterlieten, nadat ze, zonder enig bericht vooraf, er een eind aan hadden gemaakt. Mijn vrouw, die mij toch al langer in leven heeft gehouden dan ik voor mogelijk hield, hoeft nu geen schuldgevoelens te hebben. Zij heeft niet gefaald. Niemand heeft gefaald. Ik ook niet.’

Adriaan Venema

Uit
Ischa Meijer, De interviewer en de schrijvers
Prometheus
Amsterdam 2003

(…)

Mijn engel, mijn alles, mijn ware zelf -… Waarom deze diepe zorgen als de noodzaak spreekt – kan onze liefde voortduren behalve door offers, door niet alles van elkaar te vragen, kan jij het feit veranderen dat jij niet geheel de mijne bent, ik niet geheel de jouwe – O God, bezie deze schoonheid van de natuur en troost je hart met dat wat moet zijn – Liefde eist alles en dat geheel terecht – zo is het voor mij met jou en voor jou met mij. Als je maar niet vergeet dat ik voor mij moet leven én voor jou; als we volkomen één zouden zijn zou je de pijn daarvan even weinig voelen als ik -… We zullen elkaar spoedig zien… Mijn hart is vervuld van zoveel dingen die ik je moet zeggen – ah – er zijn momenten dat woorden niets voor mij betekenen – Wees vrolijk – blijf mijn ware, mijn enige liefde, mijn alles zoals ik de jouwe ben

Ludwig van Beethoven

vertaling: Kim Maclean

Uit
Beethoven – The Universal Composer 
© 2005 Edmund Morris
Eminent Lives [HarperCollins Publishers.]

HALVERWEGE, DE DOOD

Er verstreek geen week of wij spraken

de doodstille nacht aan, vonden blindelings

code en toon. Ik sprak over lezen en leven,

ik hoorde van het verre voortbestaan -

’t was avond, ’t was laat, een zacht zoemen

opende verten, kamers die ik kende, een stoel

waarin ik zat, een glas waaruit ik dronk,

al in geen honderd jaar is afstand een bezwaar.

Mijn lieve kalme vriend, wie heeft dat ene wel

heel onbenullige adertje in jouw nog lang niet grijze kop

kapot geprikt, die dunne wand gescheurd en al dat

doodgemoedereerde bloed door jouw hersens

heen gejaagd, je liefde en je kalmte verzopen

tot een hopeloze black pudding, die had ik niet besteld?

Een man stierf op een donderdag in mei,

rond middernacht. Zijn lijk lag onderaan

de trap en lag daar al toen ik die nacht

mijn laptop afsloot en mijn glas vol schonk.

Het duurde maanden. Omstreeks dat trouwe uur

klonk in zijn lege almaar kouder wordend huis

dat vriendelijke en uitnodigende, nieuwsgierig makende -

want geen zee en geen hemel, geen dalen nabij.

Ik wil een toestel in zijn graf, dat bel ik dan,

zodat, al kan hij niet meer spreken, hij weet

dat ik hem spreken moet. De wormen die hem slopen

een maal per dag aan het schrikken maken kan.

Michael Zeeman

Uit
Halverwege, de liefde; halverwege, de dood
Optima : cahier voor literatuur en boekwezen
jaargang 2001

Aan de maagden, om de tijd goed te gebruiken

Ga vlug op rozenknoppenjacht,
de levensavond nadert;
Dezelfde bloem die heden lacht,
Is morgen al ontbladerd.

De zon, de hemellamp die blaakt,
Hoe hoger hij zal stijgen,
Hoe sneller hij zijn wedren staakt
Hoe dieper hij zal neigen.

De eerste is de beste tijd,
Als jeugd en bloed verhitten;
maar uitgewoed, zal narigheid
Hen op de hielen zitten.

Benut uw tijd dus, onbedeesd
En laat de bruidsklok galmen;
Want is je jeugd voorgoed geweest,
Kun je voor eeuwig talmen.

Robert Herrick

Vertaling Koen Stassijns

Uit
Liefdes werk
Lannoo, Tielt/Atlas
Amsterdam, 2002

La natur veut qu’on jouisse de la vie le plus possible

et qu’on meurt sans y penser.

Charles Augustin Sainte-Beuve